Over prestatiedrang & FOMO | Mind

Onlangs zag ik op Twitter een berichtje voorbijkomen met de titel Onze prestatiegeneratie: mag het een onsje minder? Ik las het bericht zo’n beetje met open mond. Wow, alsof dit over mij gaat! En ook al weet ik dat zoveel twintigers met dit fenomeen te maken krijgen, de angst en druk die het met zich meebrengt is soms overweldigend. Soms? Vaak zelfs! Is het de schuld van social media of de ‘snelle tijd’ waarin we leven dat we maar alles moeten, moeten, moeten? Of dat we bang zijn iets te missen als we een feestje overslaan of géén geld hebben voor een wereldreis? Ik duik mijn eigen belevingswereld en ga op onderzoek uit.

homeofdaisies valentijn valentijnsdag look romantisch make-up haar mua muah red lips lippen rood provocalips rimmel london i heart makeup chocolate naked pallet makeup revolution essence catrice etos nyx nyc look lotd motd fotd vday valentines day

Vooral de quote waarmee het bericht begint vangt mijn aandacht. ““Ik zou het zeker niet erg vinden om nu een been te breken hoor.” staat er in het artikel van Evie Westland. Jeumig. Weet je dat ik dat ook wel eens denk? “Wat zou er gebeuren als ik nu een ongeluk krijg?” Wat natuurlijk alles behalve een wens is, laat ik dat voorop stellen! Maar serieus, wat zou er gebeuren als ik een ongeluk krijg? Niets ernstigs, maar wel voldoende dat ik een paar weken niets kan. Verplicht moet rusten. Geen telefoon of laptop kan bedienen. Wat dan?

Ten eerste zou ik me natuurlijk de pleuris vervelen, want ik weet immers niet hoe je niets kunt doen zoals ik eerder al schreef. Zou mijn hoofd dan stoppen met malen? Stoppen met me druk maken over de infantiele dingen als ‘is het bed wel opgemaakt’ of ‘de vaatwasser al uitgeruimd’? Dat dan alleen nog de écht belangrijke zaken in het leven belangrijk zijn? Je oma een keer extra bellen of je moeder een dikke knuffel geven en zeggen dat je van haar houd. Dat dat nog het enige is waar je om geeft.

En oh, dat stuk over reizen was een feest van herkenning. Jaloezie vind ik één van de lelijkste eigenschappen die een mens kan bezitten, maar geloof me dat ik soms de haren uit m’n kop kan trekken als ik al die picture perfect kiekjes zie op Instagram. Van mensen die niets anders te doen lijken te hebben in het leven dan aan telkens een ander strand sushi te eten en cocktails te drinken. Die in een paar maanden tijd heel Europa, Azië en Amerika lijken te hebben gezien. Terwijl ik vanuit m’n donkere kantoor een regenbui over Goes zie trekken. Bah!

Heb ik gefaald omdat ik voor mijn 30e nog niet al mijn carrièredromen heb kunnen verwezenlijken (oké, ja, ik heb nog 1,5 jaar)? Geen giga goed betaalde baan heb, zodat ik óók 6x per jaar op vakantie kan naar de meest luxe oorden? Of dat ik zelfs kan stoppen met voor een baas werken en mijn tijd fulltime kan richten op mijn hobby: bloggen? Natuurlijk wil ik dat allemaal. Ik wil het allemaal. ALLEMAAL!

En oh ja, ik ben ook nog chronisch ziek. Dat was ik even vergeten. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd voor.

Dus zeg ook ik JA tegen alle feestjes, festivals, afspraken, dinner dates, bios dates, cursussen, kennismakingsgesprekken, workshops, events en reismogelijkheden. Met een volle agenda als gevolg en major FOMO (Fear Of Missing Out) als ik een keer écht gevloerd ben met HMS. En op papier heb ik ook wel écht een leuk leven. Een leuke vent, mooi huis, kat en een auto. Ik doe plenty leuke dingen en toch, TOCH, voelt het als nooit genoeg.

Voor mij mag het ook zeker een onsje minder. Ik ben me ervan bewust dat het volledig in eigen handen ligt. Misschien eens wat vaker mijn telefoon uit zetten. De socials negeren. Me vooral niets aantrekken van de dingen die anderen doen. Weg met de FOMO! Blij zijn voor de mensen die toffe plekken of feestjes bezoeken, zonder daar jaloerse gevoelens over te hebben. Me minder aantrekken van wat anderen vinden, de standaard en wat je al ‘moet’ hebben bereikt voor je 30e. Dat je er niet altijd fancy uit hoeft te zien en best make-uploos over straat kan.

Liever zijn voor mezelf. Dat is het enige dat ik moet.

Ervaar jij ook druk vanuit jezelf of je omgeving om bepaalde prestaties te leveren? Wordt je ook standaard jaloers als je prachtige travel foto’s op de socials voorbij ziet komen? En vooral: wat doe jij ertegen? xo Daisy 

Volg homeofdaisies op YouTube Instagram Facebook Bloglovin’

 

Advertenties

5 gedachtes over “Over prestatiedrang & FOMO | Mind

  1. ikhouvanbeautynl zegt:

    Mooi geschreven en ook als begin-dertiger herkenbaar hoor. Bij mij is de fomo minder geworden toen ik moeder werd. Toen kreeg ik ineens andere prioriteiten en zag ik alles in een ander licht. Niet dat ik nooit meer feest tot de zon opkomt hoor, maar het is veel minder en daardoor veel meer waard. Succes met deze fase, het komt echt goed!

    Liked by 1 persoon

  2. Mariska zegt:

    Fear of missing out heb ik niet zo last van eigenlijk. Ik heb hier eigenlijk heel veel last van gehad totdat ik door m’n angststoornis ernstig beperkt werd. Hoe naar dat ook is, ik heb wel dat drukke en altijd moeten presteren een beetje los kunnen laten. Ik heb zeker nog doelen in m’n leven hoor, maar het hoeft niet allemaal per se nu of morgen. Gewoon doen waar je zelf gelukkig van wordt.

    Liked by 1 persoon

    • Home of Daisies zegt:

      Snap je punt. Ik word door mijn lichaam tegengehouden op veel punten, alleen daardoor denk ik JUIST dat ik dingen mis. Omdat leeftijdgenoten wel de energie hebben om dingen te ondernemen. En werkgerelateerd had ik mezelf heel anders voorgesteld op deze leeftijd dan ik nu heb bereikt (ik word over paar weken werkeloos yaaay). Maar ja, all in the head.. Fijn dat jij het hebt kunnen loslaten xo Daisy

      Like

  3. Leonie zegt:

    Ik heb wel een beetje last van FOMO, waardoor ik over mijn grenzen ga omdat ik denk dat iets leuk kan gaan worden en ik het dan niet wil missen, terwijl ik beter in mijn bed kan blijven liggen.
    Maar vooral die prestatiedrang word ik gek van. Vooral omdat ik het mezelf opleg en het van mijn omgeving niet perse hoeft. Sterker nog, ik heb een conversiestoornis gekregen omdat ik van mezelf perse in 4 jaar mijn diploma moest halen ondanks mijn chronisch ziek zijn, terwijl iedereen zei dat 5 of 6 jaar ook prima zou zijn. Ik probeer het steeds meer los te laten, omdat ik merk dat het me alleen maar hindert, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan…

    Liked by 1 persoon

    • Home of Daisies zegt:

      Precies dit haha precies dit. Ik herken het helemaal. Chronisch ziek zijn gooit een hoop roet in het eten, vooral mentaal (vind ik zelf). En ja, je legt het jezelf op, maar het is soms zo oneerlijk dat anderen alles kunnen en jij (voor je gevoel) niks… xo

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s