Ons nieuwe normaal | Nieuws

Hoe komt het toch dat we het normaal zijn gaan vinden? We gaan met een lach op ons gezicht naar bed en als we de volgende morgen onze telefoon pakken om te kijken of er nog wat is gebeurd in de wereld berichten binnen zien stromen van aanslagen. Oorlog. Geweld. Oplopend aantal doden. Onschuldige mensen die een leuke dag hadden, op weg naar een feestje of naar huis. Maar daar nooit aan zullen komen. Dat je daarna je telefoon weglegt en je eigen leven weer doorgaat. Hoe kan dat?

homeofdaisies nieuws verdriet aanslagen geweld aanslag oorlog verdriet nieuwsbulletin twitter instagram wereld verdeeldheid

bron afbeelding

Ook bij mij ging dat zo. Ik kreeg 2 mailtjes met leuk nieuws gisteravond, dus ging met een goed gevoel naar bed. Rond een uurtje of 11 voor het laatst op mijn telefoon gekeken, totaal onbewust van het leed dat zich op precies dat moment afspeelde in Nice. Waar mensen stonden te feesten en te genieten van vuurwerk op hun nationale feestdag. Tot er een of andere idioot – terrorist of niet – besloot dat het een goed idee was om 2 kilometer lang door een mensenmassa te rijden.

Ik word wakker en bekijk de berichten op mijn telefoon. Niets bijzonders. Ik scroll zoals elke morgen door mijn Instagram feed. Zie berichten met hartjes, Nice, #prayfortheworld en al dan niet meer. Nieuwsgierig, omdat ik niet weet wat er nú weer is gebeurd, open ik Twitter waar ik word overspoeld met de berichtgeving. “Vrachtwagen rijdt kilometers in op menigte”, “Dodenaantal Nice loopt op”, “Frankrijk getroffen op nationale feestdag” komen mij onder ogen. Er vormt zich een knoop in mijn maag. Weer Frankrijk. Weer zoveel doden. En ik vraag me alleen maar af: waarom?

Al snel concludeer ik dat ik dat nooit zal begrijpen. Nooit zal ik weten wat er in een hoofd van iemand omgaat die denkt, voor welke reden, doel of hogere macht dan ook, dat dit een goed plan is. Dat dit dé manier is om dat doel te bereiken. Ik zal het niet weten en al weet ik het wel, ik zal het niet begrijpen.

Ik stap uit bed, ga naar beneden en zet de tv aan. Voor het eerst zie ik de beelden van die witte vrachtwagen op weg naar zijn missie. Ik hoor de schoten, de gillende mensen en zie de menigte die probeert zichzelf in veiligheid te brengen. Dit zijn dingen uit een film. Niet waargebeurd, niet in een stad hier helemaal niet zo ver vandaan. Niet in het Frankrijk waar nu weer zoveel mensen naar toe gaan op vakantie, om te genieten van hun zuurverdiende centen en het Franse zonnetje.

Als het bulletin is afgelopen, zet ik de tv uit. Ik loop naar boven om mijn laptop aan te zetten. Ik moet nog een blog klaarzetten voor vandaag en een video uploaden voor morgen. Niet vergeten straks taart te kopen, want morgen vieren we Jochem’s verjaardag. Oh, en ik moet oma nog bellen. Hopelijk komt de postbode voor 14.00 uur, anders maakt Jochem misschien zijn cadeau vroegtijdig open. Ook moet ik nog een kaartje op de post doen. Maar even meenemen als ik boodschappen ga doen, want de brievenbus hebben ze onlangs weggehaald in de wijk. Oh, en ik moet nog even reageren op dat ene mailtje. En een rekening betalen. Ja, dat ga ik doen.

En zo is dat verschrikkelijke nieuws opeens weer naar de achtergrond verdwenen. Net zoals de aanslagen in Parijs, Brussel, Londen, New York, en al die andere plaatsen waar geweld is gebruikt tegen onschuldige mensen. In het Midden-Oosten zelf is het aan de orde van de dag, maar ja, daar hoor je als westerling zo weinig over. Je ontvangt het nieuws, bent even aan de buis gekluisterd en vervolgens ga je – op enig moment – toch weer over op de orde van de dag. Terug naar je eigen, banale problemen. Ook dan vraag ik me weer af hoe dat komt, dat ook dit nieuws gewoon, normaal, de nieuwe standaard lijkt te zijn geworden…

Hoe hebben jullie het nieuws ontvangen? Vind jij het ook ‘raar’ hoe snel je je eigen leven weer oppakt? xo Daisy 

Volg homeofdaisies op YouTube Instagram Facebook Bloglovin’

Advertenties

3 gedachtes over “Ons nieuwe normaal | Nieuws

  1. ikhouvanbeautynl zegt:

    Ik ben echt een beetje van slag… Vind het echt rotnieuws en ik heb het al de hele dag in mijn achterhoofd. Het oppakken van je eigen leven, ja zo gaat het wel. Je moet toch werken, voor je kinderen zorgen, boodschappen doen en je eigen leven draaiende houden. Maar alsnog blijft dit niet normaal, ik ben echt vol ongeloof dat iemand dit doet…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s