#WORKSTATUS | Personal

Vandaag even geen look (omdat ik daar A. geen tijd voor heb gehad en B. dit even wil uitleggen), maar een persoonlijke update en dan met name over de status van het werk/baan/jobhunten. Zoals je misschien weet, ben ik al een aantal maanden werkloos en zag je in weekvlog #29 dat ik goed nieuws kreeg. Maar dat steekt inmiddels iets anders in elkaar…

homeofdaisies werkeloos wat nu dagindeling planning dagen werk zoeken werkzoekend solliciteren schoonmaken huishouden day planner indeling

Als je mijn vlogs al langer volgt, weet je dat ik in de zomer een aantal sollicitatiegesprekken heb gehad in Rotterdam. Hiervoor was ik zelf benaderd door een uitzendbureau en hoewel ik er in ging met het idee ‘het wordt toch niks’ was ik na het eerste gesprek verkocht. De functie was werkelijk precies iets wat ik zocht en sloot perfect aan bij wat ik bij mijn vorige werkgever deed alleen nu net een trapje hoger. Een mooie manier om mijn carrière verder op te bouwen.

Al snel bleek ik nog 1 van de 2 overgebleven kandidaten te zijn en werd ik uitgenodigd voor een 2e gesprek. Nu zat ik met andere mensen aan tafel, dus eigenlijk voelde dat een beetje al een 2e eerste gesprek, omdat ik veel dezelfde vragen kreeg. Aan het eind van het gesprek werd me gevraagd of ik dacht dat ik de afstand wel aan zou kunnen. Ik knikte vol overtuiging ‘ja’. 

homeofdaisies sollicitatie tips voorbereiden beauty fashion lifestyle werk werken werkeloos gesprek bedrijf kleding haar make-up hair makeup tips&tricks video youtube uitleg

Een paar dagen later kreeg ik telefoon: ik was het geworden! En wanneer kon ik beginnen? Nu was onze vakantie naar Rhodos én mijn stedentripje Barcelona al lang gepland, dus moest ik ze vertellen dat dat nog 5 weken ging duren. Ik beloofde wel direct in de boeken te duiken om mijn VCA examen te doen in de 6 dagen dat ik thuis was tussen Griekenland en Spanje. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ontving het studieboek en het contract.

In die laatste bleek een fout te zitten, dus ontving ik een nieuw exemplaar. Alleen was ik toen al op vakantie, dus niet in de gelegenheid deze direct te tekenen en te retourneren. Eenmaal op Rhodos had ik ontzettend veel tijd om na te denken over mijn toekomst. Je bent toch even op een andere plek, weg van je normale routine en liggend op het strand krijg je toch een andere kijk op zaken. Dit klinkt misschien een beetje melodramatisch – en dat was het op dat moment ook – maar ik wist het gewoon allemaal niet meer. Als ik terugkijk op al het werk dat ik heb gedaan (ik was 11 toen ik een tijdschriften ging bezorgen en niet veel later kwam ik in de horeca terecht) was ik stiekem het meest gelukkig in het restaurant waar ik werkte tijdens mijn studie. Alleen is zulk werk niet fulltime vol te houden met mijn lichaam (zie voor meer info: mijn leven met HMS)

homeofdaisies mac candy yum yum dupe etos candy crush lipstick lippenstift kleur kleuren zomer fel knalkleur keihard matte mat macaron paul tulp zomer zomers fel felle kleuren hot pink

Ik dacht ook na over mijn vorige baan, waar ik het onwijs naar mijn zin had. Dat kantoor zat nog geen 10 minuten rijden van mijn huis en soms lukte het me amper om daar te komen wanneer ik veel pijn had. Hoe moet ik dan in hemelsnaam elke dag 2x 5 kwartier in de auto zitten (je kunt daar niet met OV komen, anders had ik dat natuurlijk gedaan)? En qua tijd is dat natuurlijk als het verkeer mee zit. Was als er file is? Ga ik dan echt 8 uur kunnen werken én 3 uur per dag in de auto zitten? Het was en is moeilijk aan mezelf toe te geven, maar mijn lichaam kan dat gewoon niet aan. Wel soms en misschien een paar weken, maar er gaat een moment komen dat het niet meer gaat. Dat ik eraan moet toegeven dat ik chronisch ziek ben en dat ik niet altijd alles kan doen wat ik wil. Of wat anderen kunnen. Dat is niet eerlijk tegenover mezelf, maar ook niet tegenover het bedrijf. Ik zag het al helemaal voor me, dat ik dan in januari helemaal in de vernieling lig en alsnog moet zeggen dat het niet gaat. Terwijl zij zoveel tijd en energie in mij hebben gestoken en dan alsnog iemand anders moeten zoeken. Het is zó NIET EERLIJK. Maar het is helaas wel de realiteit.

homeofdaisies.nl rhodos rhodes rodos old town city tip tips hotspots eten food foodie harbour haven scooter gelateria ice-art new town shop shopping restaurants scooter mezes

Op Rhodos heb ik er letterlijk slapeloze nachten, buikpijn en huilbuien van gehad, maar ik moest gewoon toegeven. Aan mezelf. Aan het bedrijf. Aan mijn lichaam. Het gaat gewoon niet lukken. En dat doet onwijs veel pijn, want ik wil mijn leven en mijn toekomst niet laten bepalen door mijn ziekte. Wat dat betreft heb ik het gewoon echt niet geaccepteerd. Wil het ook niet accepteren. Niet toegeven dat ik niet mijn leven kan leiden zoals ik dat wil.

Het was wel degelijk een opluchting, die zaterdagavond dat ik het mailtje heb verstuurd met daarin het hele verhaal. Ik vind het ook zo moeilijk om in een sollicitatiegesprek te zeggen dat ik chronisch ziek ben. Je ziet het niet aan me. Het ene moment gaat het super goed en kan ik de hele wereld aan, maar het kan gerust zo zijn dat ik de volgende dagen als een dood vogeltje alleen maar op de bank kan liggen. Ik wil ook niet afgewezen worden door een bedrijf vanwege mijn ziekte. Maar ik moet toch wel onthouden dat ik er zelf in elk geval rekening mee houd…

homeofdaisies een kijkje achter de deur schermen huis home interieur interor inspo inspiratie hometour bailey woonkamer slaapkamer keuken eetkamer toilet kantoor thuiskantoor spullen wonen woning samenwonen huis gekocht nieuwbouw nieuwbouwwoning

En dus gaat mijn zoektocht voor een nieuwe job gewoon verder. Dit keer met een iets kleinere radius qua afstand. Ik wil voor mezelf aanhouden: niet meer dan 40 minuten rijden. Dat kan ik nog op mijn tandvlees doen als het moet. Maar liever iets om de hoek, wat ik eventueel ook nog kan fietsen. Het is niet makkelijk, zeker niet omdat er nu écht bijna geen vacatures zijn. Maar gelukkig helpt de overheid mij een beetje en heb ik nog best een poosje recht op een ww-uitkering. xo Daisy 

Advertenties

11 gedachtes over “#WORKSTATUS | Personal

  1. Miss B Blogz Thingz Over.. zegt:

    Hey Girl! Het is inderdaad vervelend the struggle is real! Je hebt inderdaad jezelf die het geel graag wilt but on the other hand weet je dat het in praktijk dus fysiek een beetje moeilijk gaat worden i. v.m. je chronische ziekte die je in zijn greep houdt. Ik ken deze dilemma maar al te goed. Door je enthousiasme stem je soms volledig in iets mee! Niet gek als het gaat om iets gaat dat je juist heel graag wilt! Ohww yess! Maar het is pas na de enthousiasme dat alles echt tot je door gaat dringen.

    Het is moeilijk..De angst, druk, spanning die je voelt nadat je er in hebt gestemt is niet leuk! Maar wat lucht het op wanneer je het weer ongedaan kunt maken! Ohwww Yes! Zeker herkenbaar Dear!
    Ik ben heel blij dat je uiteindelijjk heb gekozen voor jezelf. Zonder bang te zijn dat ze je kwalijk zullen nemen. After all het zal juist moeilijk worden wanneer je begint met werken en dan na een paar dagen pas aankondigd dat het achteraf toch te hoog gegrepen voor je is. Onvoorspelbaarheid van het chronisch ziek zijn is geen pretje… het is heel frustrerend ook want hoe kun je dan jezelf aan iets binden?
    Ik weet zeker dat je iets zult vinden dat beter bij je past.
    Big Hug, Miss B💋

    Like

  2. Flowers & Rain zegt:

    Pfff wat lastig zeg! Wel goed dat je de stap hebt genomen om het te vertellen. Je moet inderdaad aan jezelf denken, maar ik snap wel dat het je wel teleurstelde. Ik heb zelf een herseninfarct gehad en ging laatst voor het eerst weer naar mijn werk in een drukke kledingwinkel. Ik mis 1/3 van mn zicht door t infarct, dus die 2 uurtjes dat ik daar was viel t erg tegen en was ik ook helemaal verdrietig. Ik hoop dat je snel wat anders leuks vindt, maar geef niet op! Ik weet zeker dat je je plekje wel weer zult vinden bij een leuk bedrijf! X

    Liked by 1 persoon

    • Home of Daisies zegt:

      Dank je wel voor je reactie en jouw verhaal. Het is inderdaad allemaal niet makkelijk en denk dat het (bij mij in elk geval) ook deels door het niet accepteren komt. Kan soms zo jaloers worden op mensen van mijn leeftijd- of zelfs nog jonger- die wel hun dromen leven. Heb altijd gedroomd van een goede carrière en dat is gewoon niet helemaal haalbaar. Maar blijf zeker hoop houden dat er een bedrijf dichter in de buurt is waar ik mijn plekje ga vinden. Hoop dat het bij jou ook langzaamaan beter gaat met werken. Misschien ook een kwestie van in komen/wennen? Xo Daisy

      Liked by 1 persoon

      • Flowers & Rain zegt:

        Ja precies! Je wilt al snel teveel doen en denkt ook dat je alles aan kan! Maar een stapje terug doen zal misschien helpen voor ons beide! Succes xx

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s